Στην Εκκλησία μέχρι το Δ' μ.Χ. αιώνα έψαλλε όλος ο λαός, αλλά επειδή ο αριθμός των ύμνων με την εξάπλωση του Χριστιανισμού μεγάλωνε και επειδή συνήθως γινόταν χασμωδία, κρίθηκε σωστό να υποκατασταθεί ο λαός απο τους ψαλτές με τους δύο χορούς.
Κατά την περίοδο των αιρέσεων οι σπουδαιότεροι ύμνοι που μελοποιήθηκαν απο τους Πατέρες της Εκκλησίας ήταν:
1) Ο ύμνος «Ο μονογενής Υιός και λόγος του Θεού»
2) Ο Χερουβικός ύμνος «Οι τα Χερουβίμ»
3) Ο Τρισάγιος ύμνος, «Άγιος ο Θεός, άγιος ισχυρός, άγιος αθάνατος, ελέησον ημάς»
4) Το Σύμβολον της Πίστεως «Πιστεύω εις ένα Θεόν»
Ορισμένοι σπουδαίοι Υμνογράφοι και Μελοποιοί του Δ’ αιώνος είναι ο Μεθόδιος επίκοπος Πατάρων, ο Ευσέβιος Παμφίλου, ο Μέγας Αθανάσιος και πολλοί άλλοι.Κορυφαίος των Υμνογράφων και Μελοποιών της Εκκλησίας είναι ο Ρωμανός ο μελωδός, ο ποιητής των Κοντακίων της Εκκλησίας, καθώς και ο Ανδρέας επίσκοπος Κρήτης που μελοποίησε τους Αίνους της εορτής της του Χριστού Γεννήσεως και άλλα Δοξαστικά των 12 Μηναίων του εκκλησιαστικού έτους.